Ruchy Browna

Woda zeszła z pola, jakby już nie chciała
regulowanych brzegów, unijnych dotacji.
Powietrze zgęstniało. Sosny zgięło w pół.
Larwy smolików popłynęły w nieznane.

O świcie miał wybył z naszego garażu,
odsłaniając spleśniałą aktówkę dziadka,

w której wciąż ukrywał notatki z oflagu.

Po wszystkim się zdawało, że śpimy jeszcze,

a to żywi spali na podłodze w gimnazjum,
jakby wpadli na dno pobliskich stawów,
do aktówki ze szwabskimi nazwiskami.

Świat jest pełen obcych, którzy rozdają
za friko chleb, lekarstwa, koce, a wokół nas
krążą jak smoliki ciemne cząstki wody.

Narzeczeni wędkują

Pijani rozkładają sprzęt na molo.

Dziewczyna nabija robaka na haczyk,

pomagając sobie przekleństwami.

Chłopak bawi się kołowrotkiem –

powoli podnosi i opuszcza kabłąk.

Przystań pachnie węglem drzewnym.

Niebieskie żyłki pulsują.

Już prawie noc, a ja wciąż widzę

ich błystki kołyszące się w toni.